Reverend Marek Bożek

W lutym dwa razy zwracamy się do Boga ze wspólnotową modlitwą o uzdrowienie chorych oraz ochronę zdrowych przed chorobami. W dzień Św. Błażeja uczestniczymy w tradycyjnym nabożeństwie błogosławieństwa gardeł. Później, z okazji święta Matki Boskiej z Lourdes, Kościół Katolicki obchodzi Światowy Dzień Modlitwy za Chorych. W naszym kościele udzielamy tego dnia sakramentu namaszczenia chorych i osób w podeszłym wieku. Jako ktoś, kto codziennie modli się za swoją matkę walczącą z rakiem, dobrze wiem jak bardzo chielibyśmy żyć w świecie bez chorób i bez cierpienia. Pytanie “dlaczego Bóg na to zezwala?” samo ciśnie się na usta. Jest to pytanie jak najbardziej ważne, z którym każdy człowiek będzie się kiedyś zmagał, bo nikt nie przejdzie przez życie bez doświadczenia bólu. Niestety, doświadczenie choroby i bólu jest doświadczeniem uniwersalnym, i uniwersalnym jest również pytanie o przyczyny ludzkiego cierpienia. Słynny filozof David Hume ujął to pytanie w sposób który jest cytowany w nieskończoność: “Jeśli Bóg jest skłonny zapobiec złu, czy jest On skłonny ale nie jest zdolny to zrobić?  W takim razie nie jest wszechmocny. Czy jest zdolny to zrobić, ale nie jest skłonny? W takim razie jest On złośliwy. A może jest on i zdolny i skłonny? Skąd w takim razie bierze się zło?”

Różne filozofie i systemy religijne próbowały swoich sił w odpowiedzi na to fundamentalne pytanie, a jednak pozostaje ono wciąż pytaniem otwartym. Pismo Święte również ma na ten temat wiele do powiedzenia, ale trzeba nam pamiętać, że Biblia uczy nas tego co powinniśmy wiedzieć, a nie koniecznie tego, co chcielibyśmy wiedzieć. Co więcej, uważna i modlitewna lektura Ewangelii pomaga nam zauważyć, że odpowiedzią na to ważne pytanie jest ktoś, a nie coś. Ten problem (cierpienie) dotyczy bowiem kogoś (Boga – dlaczego Bóg na to pozwala?) a nie czegoś. Poddawanie w wątpliwość Bożej dobroci nie jest tylko i wyłącznie ćwiczeniem intelektualnym. Nie jest to “dlaczego” filozofów lecz jest to “dlaczego” dziecka zalewającego się łzami. Dziecka, które ze łzami w oczach spogląda na Ojca i pyta się “Dlaczego Tatusiu?” Takie postawienie sprawy nie tylko pozwala wziąć pod uwagę emocje pytającego, ale stawia to ważne pytanie w kontekście relacji. Jest to pytanie postawione Ojcu, a nie rzucone w ciemno.

Odpowiedzią nie są słowa lecz Słowo, nie idea lecz Osoba. Bóg nie zakrył grzechu i cierpienia warstwą farby lecz wszedł w jego centrum, jak dentysta lub chirurg, by je całkowicie usunąć. Można nawet powiedzieć, że Bóg przyszedł by wyrzucić własnoręcznie nasze śmieci.  Wcielenie było i jest największym szokiem w historii świata. Nawet Boży naród wybrany, pomimo dwutysiącletnich przygotowań, nie mógł sobie z tym poradzić. Wcielenie było i jest czymś niewyobrażalnym… przedwieczny Bóg ma nagle początek w czasie, Stwórca Maryi i jej łona kształtuje się w tym właśnie łonie, Pierwszy staje się drugim, Niezależny staje się zupełnie zależnym niemowlęciem. Bóg przyszedł do nas, wszedł w naszą przestrzeń, w nasz czas i w nasze cierpienie. Bóg przyszedł do nas tak jak przychodzi kochanek; a osoba kochająca szuka przede wszystkim intymności, obecności, bycia razem – a nie tylko “bycia szczęśliwym”. Czasami słyszymy zakochanych, gdy mówią że “lepiej być nieszczęśliwym razem z nią, niż szczęśliwym bez niej!” Bóg przyszedł do nas. Biblijny Hiob był usatysfakcjonowany gdy Bóg do niego przyszedł, nawet mimo tego, że Bóg nie ofiarował mu żadnych odpowiedzi na nurtujące go pytania. Bóg zrobił coś o wiele bardziej ważnego niż odpowiedź na pytania – Bóg dał nam najważniejszy dar, samego Siebie. Jest to dar osoby, która kocha. Bóg przyszedł w samo centrum naszego bólu, naszych łez, naszej ciemności, naszego oczekiwania, naszej samotności. Przez wkroczenie w nasz świat Bóg wkroczył również w nasze cierpienie. Bóg siedzi obok nas w samochodzie, który zjechał z drogi prosto w wielką zaspę śniegu. Czasami Bóg uruchomi na nowo silnik w naszym samochodzie, ale nawet wtedy kiedy ten silnik pozostaje głuchy, Bóg jest tuż obok. Tak naprawdę to jest jedyna rzecz, która w tym momencie się liczy. Kto by się przejmował samochodem, czy sukcesem, czy cudami, czy długim życiem, kiedy Bóg jest na siedzeniu obok…

Jako osoby ochrzczone jesteśmy zanurzeni w Jezusa mękę i śmierć, ale uczestniczymy również w Jego zmartwychwstaniu. Po naszym zmartwychwstaniu, kiedy wyschną już wszystkie łzy, spojrzymy wstecz na nasze życie i, co wydaje się teraz niewiarygodne, pojawi się na naszych twarzach uśmiech, nie prześmiewczy lecz pełen radości. Gdy każdy problem będzie rozwiązany, gdy każdy kłopot odejdzie w niepamięć, gdy każda choroba zostanie uzdriowiona, a każdy ból będzie tylko wspomnieniem, nasze życie będzie wyglądało o wiele lepiej jako przeszłość, niż jawi się nam dzisiaj jako doświadczana teraźniejszość lub spodziewana przyszłość. Pamiętajmy przestrogę Św. Teresy z Avila, według której z perspektywy Nieba nawet najbardziej żałosne ziemskie życie będzie się wydawać jak jedna noc w kiepskim hotelu.

ks. Marek